Urodziłam się w 1957 roku w Gdyni, w rodzinie ceniącej wiedzę i służbę publiczną. Mama uczyła, a tata służył jako oficer Marynarki Wojennej. W Gdyni ukończyłam III Liceum Ogólnokształcące i spędziłam młodość, po czym wyjechałam na studia do Gdańska.

Na Uniwersytecie Gdańskim studiowałam historię. Na trzecim roku poznałam Donalda Tuska, a już po trzech miesiącach znajomości wzięliśmy ślub — oboje mieliśmy wtedy po 21 lat. Jako jedyna małżeńska para na roku wzbudzaliśmy sporo komentarzy, bo wiele osób uważało, że jesteśmy za młodzi na tak poważną decyzję. Dwa lata później obroniłam pracę magisterską poświęconą architekturze prekolumbijskiego Meksyku.

Od archiwum do „Solidarności” — droga pełna społecznego zaangażowania

Po studiach pracowałam jako archiwistka i bibliotekarka, między innymi na Uniwersytecie Gdańskim. W latach 80. działałam w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów i „Solidarności”, a na uczelni prowadziłam sekretariat związku. Następnie współpracowałam z Fundacją Rozwoju Demokracji Lokalnej, koordynowałam program wspierający społeczeństwo obywatelskie oraz współtworzyłam sopockie stowarzyszenie „Dialog”.

Historia wciąż była mi bliska, ponieważ pomagała zrozumieć ludzi i ich wybory. Po narodzinach naszych dzieci, Michała i Katarzyny, skupiłam wiele energii na rodzinie, a polityczne zainteresowania męża obserwowałam raczej z boku. W 2013 roku opisałam nasze wspólne życie w książce wspomnieniowej „Między nami”. Wróciłam w niej między innymi do młodości, studiów i początków naszej znajomości.

Między nami: kulisy małżeństwa Małgorzaty i Donalda Tusków

Małgorzata i Donald Tusk poznali się na Uniwersytecie Gdańskim. Ona studiowała historię, a on szybko zwrócił jej uwagę. Znajomość nabrała tempa: już po trzech miesiącach zdecydowali się na ślub. Pobrali się na trzecim roku studiów i jako pierwsi na swoim roku stworzyli małżeństwo. Ich decyzja zaskoczyła współstudentów, a część znajomych nie wierzyła, że tak młody związek przetrwa. Dziś widzę w tym nie tylko romantyczny gest, lecz także początek długiej i wymagającej wspólnej drogi.

Małgorzata z domu Sochacka dorastała w Gdyni. Jej matka, Stefania Bałchanowska, uczyła, a ojciec, Jan Sochacki, służył jako oficer Marynarki Wojennej. Po ukończeniu III Liceum Ogólnokształcącego Małgorzata wybrała historię na Uniwersytecie Gdańskim. Dwa lata po ślubie obroniła pracę magisterską o architekturze prekolumbijskiego Meksyku. Pracowała jako archiwistka i bibliotekarka, a w latach 80. zaangażowała się w działalność Niezależnego Zrzeszenia Studentów i „Solidarności”. Prowadziła sekretariat związku na uczelni, później współpracowała z Fundacją Rozwoju Demokracji Lokalnej i koordynowała program wspierający społeczeństwo obywatelskie. Współtworzyła również sopockie stowarzyszenie „Dialog”.

Życie rodzinne Tusków toczyło się równolegle z rozwojem kariery politycznej Donalda. Małgorzata zajmowała się dziećmi, Michałem i Katarzyną, a także prowadziła dom, gdy jej mąż angażował się w kolejne przedsięwzięcia. Przyznawała, że polityka była jego pasją, z którą trudno konkurować, choć sama nie przepadała za tym światem. Przez lata rzadko pojawiała się publicznie u jego boku — zwykle przy ważnych okazjach, na przykład podczas wyborów — i trzymała się z dala od codziennego politycznego zgiełku.

Miłość wystawiona na próbę: kryzys, romantyczne SMS-y i droga do bliskości

W autobiografii „Między nami” Małgorzata opisała jeden z najtrudniejszych okresów ich związku. Po narodzinach syna zmagała się z depresją poporodową, a Donald coraz mocniej angażował się w politykę. Wtedy zainteresowała się innym mężczyzną i rozważała odejście. To bolesny, ale ważny fragment ich historii: Donald nie zrezygnował z małżeństwa, a oboje spróbowali odbudować relację. Z czasem Małgorzata mówiła, że lepiej rozumieją, co ich łączy, i bardziej doceniają wspólną bliskość.

Ich codzienność nie składa się jednak z nieustannych rozmów o polityce. Małgorzata stara się ograniczać takie tematy, choć oboje nie unikają ważnych spraw. Woli lekkie, zabawne rozmowy i ceni drobne gesty. Donald wysyła jej romantyczne SMS-y z wyznaniami, a część z nich zachowuje. Małgorzata wspominała też, że mąż liczy się z jej opinią, na przykład gdy podpowiada mu, komu ufać. Sama określała go jako osobę kreatywną, która potrafi zaskoczyć nawet najbliższych.

Od lat ich wspólną bazą pozostaje Sopot i mieszkanie, które Małgorzata uważa za ważne, choć niepozbawione wad. Skoro już zahaczamy o ten temat to poznaj niezwykłą rolę Małgorzaty Trzaskowskiej obok Rafała. Zimą bywa tam chłodno, a ogrzewanie generuje wysokie rachunki; mimo to właśnie w tym miejscu koncentruje się życie rodzinne. Media opisywały Małgorzatę jako osobę przywiązaną do zwyczajnych rytuałów, takich jak cotygodniowe zakupy na lokalnym targowisku. W 2005 roku Tuskowie zawarli ślub kościelny, wiele lat po ślubie cywilnym. Dziś mają dwoje dorosłych dzieci i pięcioro wnucząt.

Publiczny obraz Małgorzaty Tusk łączy różne role: to wykształcona historyczka i działaczka społeczna, która nie zabiega o polityczny rozgłos, a zarazem żona premiera ceniąca prywatność i zwykłe rozmowy. Jej opowieść o małżeństwie nie idealizuje wspólnego życia — mówi o samotności, zmęczeniu, kryzysie i próbach porozumienia. Dlatego brzmi wiarygodnie. Widzę w niej historię dwojga ludzi, którzy przez dekady zmieniali się razem. Nie zawsze było to łatwe, ale oboje potrafili ponownie usiąść obok siebie i rozmawiać.

Z dala od politycznych reflektorów: działalność społeczna i życie w Sopocie

Nie szukam politycznych reflektorów i dobrze mi z tym. W Sopocie najważniejsze są dla mnie codzienne sprawy: dom, bliscy, spacer nad morzem i swoboda działania. Choć nazwisko mojego męża często pojawia się w nagłówkach, moje życie nie kręci się wyłącznie wokół polityki. Od lat bardziej interesuje mnie to, co można zrobić dla ludzi na miejscu.

Urodziłam się w Gdyni, w rodzinie, która ceniła edukację i służbę publiczną: mama uczyła, a tata służył jako oficer Marynarki Wojennej. Po III Liceum Ogólnokształcącym w Gdyni wybrałam historię na Uniwersytecie Gdańskim, gdzie poznałam Donalda. Pobraliśmy się podczas studiów, po krótkiej znajomości. Decyzję podjęliśmy szybko, więc nie brakowało komentarzy. Dwa lata później obroniłam pracę magisterską o architekturze prekolumbijskiego Meksyku.

Po studiach pracowałam w archiwum, a następnie jako bibliotekarka. Zawsze ceniłam książki, dokumenty i porządkowanie informacji, jednak z czasem coraz bardziej pociągały mnie działania łączące ludzi. W latach osiemdziesiątych zaangażowałam się w Niezależne Zrzeszenie Studentów i „Solidarność”. Na Uniwersytecie Gdańskim prowadziłam sekretariat związku, dzięki czemu przekonałam się, jak ważne są codzienna praca, dobra organizacja i wzajemne zaufanie.

Największą siłę daje jej rodzina, lokalne działanie i życie blisko morza

Później współpracowałam z Fundacją Rozwoju Demokracji Lokalnej i koordynowałam program wspierający społeczeństwo obywatelskie. Ważnym doświadczeniem było też założenie Stowarzyszenia Mieszkańców Sopotu „Dialog”. Nazwa oddaje moje przekonanie, że mieszkańcy najlepiej rozwiązują lokalne problemy, gdy mogą spokojnie porozmawiać, zgłosić pomysł i poczuć, że ich głos się liczy. Czasem wystarczy spotkanie, kilka konkretnych ustaleń i gotowość do wzięcia za nie odpowiedzialności.

Sopot to dla mnie przede wszystkim dom, nie dekoracja do publicznych wystąpień. Lubię nadmorski rytm miasta, znajome ulice i zwyczajne zakupy na targowisku. Co najmniej raz w tygodniu zaglądam tam po kwiaty, mięso czy olej lniany albo z ostropestu. Nasze mieszkanie nie przypomina pałacu: zimą bywa w nim chłodno, a rachunki za ogrzewanie są wysokie. Mimo to ma wartość, której nie da się zmierzyć metrażem — to miejsce rodzinnych rozmów i odpoczynku.

Jestem mamą Michała i Katarzyny, a dziś również babcią pięciorga wnucząt. Przez lata, gdy kariera polityczna Donalda nabierała tempa, to głównie ja zajmowałam się domem i dziećmi. Nie ukrywam, że przechodziliśmy trudne chwile. Po narodzinach syna zmagałam się z depresją poporodową, a w pewnym momencie poważnie myślałam o odejściu. Przezwyciężyliśmy kryzys i z czasem nauczyliśmy się bardziej doceniać to, co nas łączy. Dziś zależy mi na bliskości oraz rozmowach nie tylko o polityce, lecz także o zwyczajnych sprawach.

Polityka to pasja mojego męża, nie moja. Wiem, jak bardzo potrafi pochłaniać, dlatego cieszę się, gdy odkładamy ją na bok i śmiejemy się z czegoś zwyczajnego. Donald umie zaskakiwać, ale jego zdanie nie zawsze jest ostatnie: ja również mówię, co myślę, i podpowiadam mu, komu ufam. W 2013 roku opowiedziałam o naszym życiu w książce „Między nami”, którą przygotowałam we współpracy z Beatą Nowicką. To jeden z nielicznych momentów, gdy szerzej zabrałam głos we własnym imieniu.

Nie pracuję w administracji ani nie prowadzę własnej firmy. Rzadko uczestniczę w życiu publicznym, choć media czasem interesują się moim nazwiskiem — z powodu spraw rodzinnych lub dyskusji o jawności majątków małżonków polityków. Nie uważam jednak, że każda тема musi przerodzić się w polityczną deklarację. Wolę konkretną pracę społeczną i spokojne życie w Sopocie, a także wiarę, że nawet niewielkie lokalne inicjatywy mogą poprawić codzienność wielu osób.

Autobiografia „Między nami” — osobista opowieść Małgorzaty Tusk

W autobiografii „Między nami” opowiadam o życiu, które rozgrywało się nie tylko w cieniu wielkiej polityki, lecz przede wszystkim w domu, wśród bliskich i podczas codziennych rozmów. Wracam do Gdyni, gdzie dorastałam i ukończyłam III Liceum Ogólnokształcące, a następnie rozpoczęłam studia historyczne na Uniwersytecie Gdańskim. Tam poznałam Donalda. Pobraliśmy się na trzecim roku studiów, zaledwie trzy miesiące po tym, jak się poznaliśmy. Decyzję podjęliśmy szybko, więc nie brakowało komentarzy.

Po studiach obroniłam pracę magisterską o architekturze prekolumbijskiego Meksyku, a zawodowo pracowałam między innymi w archiwum i bibliotece. Z czasem na świecie pojawili się Michał i Katarzyna, a domowe obowiązki spoczywały głównie na moich barkach, gdy Donald coraz mocniej angażował się w działalność publiczną. Polityka nigdy nie była moją pasją. Wolałam rozmawiać o niej jak najmniej, a jeśli już — szczerze, bez udawania, że można oddzielić ją od wspólnego życia.

Na liście znajdują się ważne obszary mojego życia opisane w autobiografii:

• rodzina i małżeństwo z Donaldem,
• studia historyczne oraz praca zawodowa,
• zaangażowanie społeczne i działalność obywatelska,
• codzienne życie i wspólne budowanie bliskości.

Miłość wystawiona na próbę: kryzys, czułe SMS-y i wspólne lata

Przyglądam się też trudnym momentom naszego małżeństwa. Po narodzinach syna zmagałam się z depresją poporodową, a gdy miał półtora roku, poważnie rozważałam odejście i zakochałam się w kimś innym. Ten bolesny kryzys nie zakończył jednak naszej historii. Donald postanowił walczyć o związek, a z czasem lepiej zrozumieliśmy, co nas łączy. Dziś widzę w nim nie tylko polityka, lecz także człowieka, który wysyła mi czułe SMS-y. Niektóre z nich zachowuję.

W „Między nami” opowiadam również o własnych ścieżkach: zaangażowaniu w środowiska NZS i „Solidarności”, pracy w ich sekretariacie, a później działalności na rzecz społeczeństwa obywatelskiego i sopockiego Stowarzyszenia Mieszkańców „Dialog”. Piszę o rodzinie, mieszkaniu, które lubię mimo zimowego chłodu i wysokich rachunków za ogrzewanie, a także o bliskości, którą budujemy od lat. Nie tworzę pomnika ani idealnej opowieści. Zamiast tego mówię po ludzku — z czułością, ale i dystansem do własnych wyborów.

Źródła:

1. https://wiadomosci.radiozet.pl/polityka/zona-donalda-tuska-kim-jest-malgorzata-tusk-wiek-praca-romans-wnuki
2. https://wiadomosci.onet.pl/malgorzata-tusk
3. https://wiadomosci.wp.pl/tajemnice-tuska-6038714018615937g