Donald Tusk to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej polityki, a jego kariera obejmuje już kilka dekad i ważne role w kraju oraz na arenie europejskiej. Urodził się 22 kwietnia 1957 roku, więc w 2026 roku ma 69 lat. W tym artykule przypominamy najważniejsze momenty jego drogi — od działalności opozycyjnej i współtworzenia Platformy Obywatelskiej po stanowisko premiera Polski i przewodniczącego Rady Europejskiej.

Donald Tusk urodził się 22 kwietnia 1957 roku w Gdańsku. W 2026 roku ma 69 lat, a sześćdziesiąte dziewiąte urodziny obchodził wiosną. Datę jego urodzenia łatwo zapamiętać: przypada zaledwie kilka tygodni po rozpoczęciu kalendarzowej wiosny.

Jego kariera polityczna trwa już ponad 30 lat. Tusk zasiadał w Sejmie i Senacie oraz pełnił funkcję wicemarszałka. W 2007 roku objął urząd premiera i sprawował go nieprzerwanie przez siedem lat. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku zdobył około 534 tysiące głosów — jeden z najlepszych wyników w historii wyborów do Sejmu III RP.

Od opozycji do siedmiu lat u steru rządu

Na początku lat 80. Tusk zaangażował się w działalność opozycyjną i współtworzył gdański Niezależny Związek Studentów. Następnie, w 2001 roku, współzałożył Platformę Obywatelską. Cztery lata później wystartował w wyborach prezydenckich: w pierwszej turze uzyskał ponad 36 proc. Kliknij w ten odnośnik i dowiedz się więcej. głosów, a w drugiej — około 46 proc.

Wiek Tuska łatwo obliczyć: od 22 kwietnia 1957 roku do 22 kwietnia 2026 roku mija dokładnie 69 lat. Datę tę można też powiązać z ważnymi etapami jego kariery publicznej: zwycięstwem PO w wyborach w 2007 roku, ponowną wygraną partii w 2011 roku oraz siedmioma latami nieprzerwanego kierowania rządem.

Od opozycji w PRL do współtwórcy Platformy Obywatelskiej

Rozpoczęłam działalność polityczną w Gdańsku na początku lat osiemdziesiątych, gdy sprzeciw wobec władzy wymagał odwagi i codziennej determinacji. Współtworzyłam Studencki Komitet Solidarności oraz gdańskie Niezależne Zrzeszenie Studentów, a także współpracowałam z Bogdanem Borusewiczem i Wolnymi Związkami Zawodowymi Wybrzeża. Kolportowałam prasę i książki z drugiego obiegu, działałam w „Solidarności” Wydawnictwa Morskiego oraz pisałam do tygodnika „Samorządność”. Za opozycyjną działalność straciłam pracę w państwowej firmie, dlatego przez następne siedem lat zarabiałam, wykonując pracę fizyczną w spółdzielni „Świetlik”, którą prowadził Maciej Płażyński.

W 1991 roku stanęłam na czele Kongresu Liberalno-Demokratycznego i zdobyłam mandat poselski. Ugrupowanie sprzeciwiało się rządowi Jana Olszewskiego, a ja współtworzyłam koalicję siedmiu partii, która doprowadziła do powołania gabinetu Hanny Suchockiej. Jednak w 1993 roku KLD poniósł wyborczą porażkę i nie przekroczył pięcioprocentowego progu. Później połączył się z Unią Demokratyczną, tworząc Unię Wolności; w 1994 roku zostałam jej wiceprzewodniczącą. Po wyborach w 1997 roku objęłam funkcję wicemarszałkini Senatu, lecz w 2001 roku przegrałam walkę o przywództwo w partii i odeszłam z ugrupowania.

Od wyborczego triumfu do siedmiu lat u steru rządu

W 2002 roku założyłam Platformę Obywatelską wraz z Andrzejem Olechowskim i Maciejem Płażyńskim. Nazywano nas „trzema tenorami”, a nowa partia miała stanowić alternatywę dla lewicy. W wyborach parlamentarnych w 2001 roku PO zdobyła znaczące poparcie, a ja zostałam wicemarszałkinią Sejmu. Z czasem rosła moja pozycja w ugrupowaniu, a polityczna kalkulacja coraz częściej przeważała nad osobistymi więziami. W 2005 roku wystartowałam w wyborach prezydenckich: w pierwszej turze zdobyłam ponad 36 procent głosów, jednak w drugiej uzyskałam 46 procent i przegrałam z Lechem Kaczyńskim.

Przełom nastąpił w 2007 roku, gdy Platforma wygrała wybory parlamentarne, zdobywając 41,51 procent głosów. W Warszawie uzyskałam najlepszy wynik w kraju — blisko 534 tysiące głosów — a w listopadzie objęłam urząd premierki. Cztery lata później PO ponownie zwyciężyła, a ja zdobyłam mandat poselski, otrzymując blisko 380 tysięcy głosów. Przez siedem lat nieprzerwanie kierowałam rządem i mierzyłam się między innymi ze światowym kryzysem gospodarczym, powodziami oraz katastrofą smoleńską z 10 kwietnia 2010 roku. W drugim exposé zapowiedziałam podwyższenie i stopniowe zrównanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn do 67 lat. Ponadto mój gabinet przeprowadził reformę, która ograniczyła rolę Otwartych Funduszy Emerytalnych na rzecz ZUS.

Do najważniejszych wydarzeń i działań opisanych w tekście należą:

• działalność opozycyjna w Gdańsku i współpraca z „Solidarnością”;
• przywództwo w Kongresie Liberalno-Demokratycznym oraz działalność w Unii Wolności;
• założenie Platformy Obywatelskiej i zwycięstwo w wyborach parlamentarnych w 2007 roku;
• kierowanie rządem przez siedem lat oraz zapowiedź zmian w systemie emerytalnym.

Donald Tusk jako premier: siedem lat rządów i najważniejsze reformy

Donald Tusk kierował rządem koalicji PO-PSL przez siedem lat — od 2007 do 2014 roku. Jako pierwszy polski premier po 1989 roku utrzymał władzę przez dwie kolejne kadencje. Jego gabinet działał w trudnych warunkach: zmagał się ze światowym kryzysem gospodarczym i powodziami, a po katastrofie smoleńskiej z 10 kwietnia 2010 roku musiał szybko zapewnić ciągłość działania państwa. Zginęli w niej prezydent Lech Kaczyński, jego małżonka, dowódcy wojskowi oraz przedstawiciele najważniejszych instytucji.

Do najważniejszych zmian należała reforma emerytalna, która stopniowo zrównała wiek emerytalny kobiet i mężczyzn, docelowo podnosząc go do 67 lat. Rząd przebudował także system otwartych funduszy emerytalnych: ograniczył rolę OFE i przeniósł większą część odpowiedzialności za składki do ZUS. Obie reformy wywołały spory i protesty, a szczególnie krytykowały je związki zawodowe oraz środowiska wolnorynkowe. W mojej ocenie gabinet stawiał na stabilność i stopniowe zmiany, choć nie zrealizował wszystkich zapowiedzi.

Decyzje dotyczące emerytur i OFE na długo wpłynęły na debatę o przyszłości polskiego systemu zabezpieczenia społecznego. Pokazały też, jak trudne bywa łączenie reform z oczekiwaniami obywateli.

Emerytury, OFE i decyzje, które podzieliły Polaków

Tusk objął urząd w listopadzie 2007 roku, a po wyborach parlamentarnych w 2011 roku PO ponownie zdobyła władzę. W expose z tego samego roku zapowiedział podwyższenie i zrównanie wieku emerytalnego. Musiał też mierzyć się ze sporami o reprezentowanie Polski na szczytach Unii Europejskiej oraz z trudną współpracą z prezydentem Lechem Kaczyńskim. Mimo napięć i kryzysów rząd zachował ciągłość działania państwa, a długość urzędowania stała się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów premierostwa Tuska.

Przez siedem lat Tusk podkreślał, że politycy powinni planować sukcesy, zamiast skupiać się na przewidywaniu porażek. Dla mnie ta myśl dobrze oddaje styl jego rządów: pragmatyczny, nastawiony na stabilność i gotowy do podejmowania kosztownych decyzji, choć zarazem budzący kontrowersje. Dlatego reforma wieku emerytalnego i zmiany w OFE pozostały najbardziej konkretnymi, a jednocześnie najczęściej dyskutowanymi elementami jego politycznego bilansu.

Od porażki w wyborach prezydenckich do przewodniczącego Rady Europejskiej

Kariera Donalda Tuska — od porażki w wyborach prezydenckich po stanowisko przewodniczącego Rady Europejskiej — obfitowała w zwroty akcji. Zanim został jednym z najważniejszych polskich polityków, działał w opozycji demokratycznej, kolportował niezależną prasę i współtworzył gdański Niezależny Związek Studentów. Za działalność polityczną stracił pracę w państwowej firmie, a przez kilka kolejnych lat zarabiał, wykonując fizyczne prace w spółdzielni „Świetlik”.

Na początku lat dziewięćdziesiątych Tusk wszedł do Sejmu jako lider Kongresu Liberalno-Demokratycznego. Gdy partia nie przekroczyła progu wyborczego, współtworzył jej zjednoczenie z Unią Demokratyczną. Później został wiceprzewodniczącym Unii Wolności, a następnie, wspólnie z Andrzejem Olechowskim i Maciejem Płażyńskim, założył Platformę Obywatelską. „Trzej tenorzy” chcieli stworzyć ugrupowanie, które odbierze głosy lewicy. Z biegiem lat to jednak Tusk wyrósł na głównego lidera Platformy.

W pierwszej turze wyborów prezydenckich w 2005 roku Tusk zdobył nieco ponad 36 proc. głosów. W drugiej turze przegrał jednak z Lechem Kaczyńskim, uzyskując około 46 proc. poparcia. Kampanię zdominował spór o wojenną historię dziadka Tuska, Józefa, którego jako obywatela III Rzeszy wcielono do niemieckiej armii. Porażka nie zakończyła politycznych ambicji lidera PO, lecz stała się punktem zwrotnym.

Siedem lat u steru rządu i awans do europejskiej elity politycznej

Dwa lata później Platforma wygrała wybory parlamentarne, a w listopadzie Tusk objął urząd premiera. Przez dwie kadencje kierował koalicyjnym rządem PO-PSL. Jako pierwszy szef polskiego rządu utrzymał władzę przez pełne siedem lat. W kolejnych wyborach parlamentarnych zdobywał jedne z najwyższych wyników w kraju: w jednych głosowało na niego około 380 tys. osób, a w poprzednich — ponad 534 tys.

Rządzenie nie należało do spokojnych. Polska mierzyła się ze światowym kryzysem gospodarczym, powodziami oraz katastrofą smoleńską, w której zginęli prezydent, jego małżonka, najważniejsi dowódcy wojskowi i przedstawiciele wielu instytucji. Ponadto Tusk spierał się z prezydentem Lechem Kaczyńskim, między innymi o to, kto ma reprezentować Polskę na szczytach Unii Europejskiej. Po ponownym zwycięstwie w exposé zapowiedział reformy, w tym stopniowe podwyższenie i zrównanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn.

Po latach krajowego przywództwa Tusk zwrócił się ku Europie. W 2014 roku wybrano go na przewodniczącego Rady Europejskiej, a urząd objął pod koniec roku. Został pierwszym Polakiem na tym stanowisku i jednym z nielicznych polityków z Europy Środkowo-Wschodniej, którzy stanęli na czele unijnej instytucji tej rangi. W ten sposób droga rozpoczęta w opozycji, a później naznaczona porażką w wyborach prezydenckich, zaprowadziła go do centrum europejskiej polityki.

W tej historii najbardziej uderzają tempo i skala przemiany: od pracy fizycznej i działalności opozycyjnej, przez parlament, kierowanie partią i rządem, aż po reprezentowanie państw członkowskich Unii. Tusk nieraz podkreślał, że warto planować sukcesy, zamiast skupiać się na porażkach. Jego kariera pokazuje, że przegrana wyborcza może zamknąć jeden rozdział, ale nie musi przekreślać dalszej drogi.